یکی از سوالاتی که در ذهن تمامی مربیان آموزشی و تمريني پیش میآید این است که:
چرا برخی از شناگران نسبت به تمرین جواب بسیار عالی می دهند وپیشرفت خوبی دارند؟
چرا برخی ها پیشرفت طبیعی و معمولی دارند؟
وچرا برخی ها هم پیشرفت ضعیف تری دارند؟
آیا ژنتیک تاثیر دارد یا محيط؟
وقتی گروهی از ورزشکاران، تمرینی یکسانی را انجام میدهند، آن هایی که انگیزهی بیشتری دارند، به طور منظم تمرین کرده و در تمرین سخت تر تلاش کرده اند، بیشتر پیشرفت خواهند کرد. به طور همزمان، عدم پیشرفت یا امید کمتر به پیشرفت را سریعاً به انگیزه ی پایین، غیبت زیاد و عدم تلاش نسبت می دهیم. قطعاً چیزی در این توضیح برای افرادی که در طی دوره ای از یک فصل خیلی پیشرفت نمی کنند، وجود دارد. همهی ما مربی چنین ورزشکارانی بوده ایم و هنگامی که این موارد زیاد اتفاق می افتند، ما به دنبال جواب هستیم.
شاید پاسخ، ساختار ژنتیکی آن ها باشد. در مطالعه ای که در آن اعضای یک خانواده تمرین کردند، نتیجه گرفته شد که ژنتیک بین %25 تا %50 از پیشرفت هایی به حساب می آید که اتفاق می افتند. یکی از شایع ترین نقل قول ها، مطالعه ی وراثت خانواده است
در تحقیق بوچارد و همکاران، 1999:
بهبود در VO2max در محدوده ی 0 تا 17 درصد گزارش گردید
به طور میانگین پاسخ به تمرین وبهبود تا 47 درصد از طریق ساختار ژنتیکی تعیین می شود. یعنی افرادی که پیشرفت زیادی داشتند، تقریباً 50 درصد اوقات از یک خانواده بودند و بالعکس، میزان کم پیشرفت هم چنین تقریباً 50 درصد اوقات با وراثت پیش بینی می شود.
روش دیگری برای نقش ژنتیک در تمرین، تمرین دادن دوقلوهای همسان بوده است. وقتی این کار انجام می شود، نتایج همواره نشان داده اند که آن ها در خصوص میزان بهبود نشان داده شده، حتی هنگامی که برنامه های تمرینی آن ها متفاوت هستند، به طور مشابه به تمرین پاسخ داده اند.
منبع: کتاب مبانی مربیگری شنا
مترجم: محمد علی پور – سید محمد رضا نجفی – اکبر احمدی – حسین بابایی ساداتی – حمید مسجدی
ویراستار علمی: محمد علی پور – سید محمد رضا نجفی
