تارهای عضلانی به طور گسترده ای به دو نوع تار اصلی طبقه بندی می شوند: تارهای نوع I و تارهای نوع II. تارهای نوع I، اغلب به عنوان تارهای کند انقباض، مقاوم در برابر خستگی و مناسب برای فعالیت های استقامت عضلانی در نظر گرفته می شود. این تارها در مدت زمان 110 میلی ثانیه به اوج تنش می رسند به همین دلیل در تولید نیروهای بیشینه محدودیت دارند. تارهای نوع II اغلب به عنوان تارهای تند انقباض در نظر گرفته می شوند و دقیقا نقطه مقابل تارهای نوع I می باشند. این تارها، ظرف مدت 50 میلی ثانیه به اوج تنش خود می رسند و برای رشته های قدرتی و توانی بسیار ایده آل هستند، با این حال این تارها به سرعت خسته می شوند و ظرفیت محدودی برای انجام فعالیت های استقامتی دارند. بر این اساس، زمانی که تارهای عضلانی را زیر میکروسکوپ الکتریکی مشاهده می کنیم، تارهای تند انقباض به رنگ سفید و تارهای کند انقباض به دلیل داشتن میوگلوبین و محتوای مویرگی بالا، به رنگ قرمز مشاهده می شوند. به همین دلیل تارهای کند انقباض از ظرفیت اکسیداتیو بیشتری برخوردار هستند. جدول 1.1 ویژگی های تارهای عضلانی را به طور خلاصه نشان داده است.
جدول: ویژگی های انواع تارهای عضلانی
| ویژگی |
نوع I |
نوع IIa |
نوع IIx |
| اندازه نرون حرکتی |
کوچک |
متوسط |
بزرگ |
| مدت زمان انقباض |
آهسته |
نسبتا سریع |
سریع |
| نیروی تولیدی |
کم |
متوسط |
بالا |
| مقاوم در برابر خستگی |
بالا |
متوسط |
پایین |
| تراکم میتوکندریایی |
بالا |
متوسط |
پایین |
| ظریت اکسیداتیو |
بالا |
بالا |
پایین |
| ظرفیت گلیکولیتیکی |
پایین |
بالا |
بالا |
| تراکم مویرگی |
بالا |
متوسط |
پایین |
| محتوای میوگلوبین |
بالا |
متوسط |
پایین |
| ذخایر گلیکوژن |
کم |
بالا |
بالا |
| ذخایر تری گلیسیرید |
بالا |
متوسط |
کم |
تارهای عضلانی را بر اساس ایزوفرم میوزین زنجیره سنگین نیز طبقه بندی می کنند؛ بر این اساس تارهای عضلانی را به عنوان نوع I، نوع IIa و نوع IIx طبقه بندی می کنند ( 784 ). هم چنین چندین ایزوفرم دیگر از جمله Ic، IIc، IIac و IIax، بین این طبقه ها قرار می گیرند ( شکل 1.4 ). از نقطه نظر کاربردی معمولا ایزوفرم C کمتر از 5% عضلات انسان را شامل می شود بنابراین کمترین تاثیر را روی سطح مقطع عضله دارد.
به طور میانگین، عضلات انسان تقریبا از مقادیر برابری از تارهای نوع I و نوع II تشکیل شده است. هر چند، یک تنوع درون فردی بزرگ بین درصد توزیع تارهای عضلانی در افراد مشاهده می شود. عضله چهارسر دونده های نخبه سرعت، از تارهای تند انقباض بیشتری تشکیل شده است، در حالی که عضلات چهارسر دونده های نخبه استقامت، از تارهای کند انقباض بیشتری تشکیل شده است. علاوه بر این، برخی از عضلات خاص درصد متفاوتی از تارهای عضلانی را شامل هستند. به عنوان مثال، عضله نعلی نزدیک به 80% از تارهای کند انقباض تشکیل شده است، درحالی که عضله سه سر بازویی از 60% تارهای تند انقباض تشکیل شده است.
منبع: کتاب دانش و توسعه هایپرتروفی عضله
مولف: دکتر برد شونفیلد
مترجمین: محمد علی پور، حمید مسجدی